Jacques Tati'nin hem yönetmenliğini üstlendiği hem de başrolünde oynadığı 1958 yapımı Mon Oncle (Türkçe: Benim Amcam), modern yaşamın absürtlüklerini zarif bir mizahla ele alan bir sinema klasiğidir. Film, naif ve doğal dünyasında mutlu mesut yaşayan Mösyö Hulot'nun, ablası, eniştesi ve yeğeninin yaşadığı, aşırı teknolojik ve steril bir eve yaptığı ziyaretleri konu alır. Eniştesi M. Arpel'in ultra-modern evi, otomatik kapılardan anlamsız bahçe süslerine kadar, tüketim toplumunun ve modernizmin boşluğunu simgeler. Hulot'nun bu düzene uyum sağlama çabaları, bir dizi komik ve dokunaklı sahneye yol açar.

Tati'nin performansı, minimal mimikler ve fiziksel komediyle unutulmaz bir karakter yaratır. Diyalogların az, görsel şakaların ve çevrenin seslerinin bol olduğu bir anlatımı benimseyen film, adeta sessiz sinema geleneğinin bir devamı gibidir. Yönetmen, renkli çektiği ilk film olan Mon Oncle'de, rengi de bir anlatım aracı olarak ustalıkla kullanır; Arpel'lerin soğuk ve yapay evi ile Hulot'nun yaşadığı eski, renkli mahalle arasındaki tezat çarpıcıdır.

Mon Oncle, sadece komik bir film değil, aynı zamanda insani değerlerin teknoloji karşısında yitip gitmesine dair incelikli bir eleştiridir. Yeğeni Gérard ile kurduğu sıcak ilişki, filmin kalbini oluşturur. Cannes'da Jüri Özel Ödülü ve En İyi Yabancı Film Oscar'ı kazanmış bu başyapıt, güncelliğini hiç yitirmemiştir. Mizah anlayışı, yaratıcı görsel dili ve evrensel temalarıyla, sinema tarihinin en önemli komedilerinden biri olarak izlenmeyi hak ediyor. Tati'nin dehasını ve insana dair naif bakışını keşfetmek isteyen herkes için vazgeçilmez bir film.