Alain Resnais'in yönettiği ve Marguerite Duras'ın senaryosunu yazdığı 1959 yapımı Hiroshima Mon Amour, Yeni Dalga sinemasının en etkileyici örneklerinden biridir. Film, Hiroşima'da bir barış filmi çekmekte olan Fransız bir aktris (Emmanuelle Riva) ile evli bir Japon mimar (Eiji Okada) arasında geçen kısa ama yoğun bir ilişkiyi merkezine alır. İkilinin buluşmaları, sadece kişisel bir tutkuyu değil, aynı zamanda savaşın, hafızanın ve unutmanın evrensel temalarını da tartışmaya açar. Aktris, karakterinin İkinci Dünya Savaşı sırasında Alman bir askerle yaşadığı yasak aşkın travmasını taşırken, mimar ise atom bombasının yıkıcı etkilerine tanıklık etmiş bir şehrin sakinidir. Bu iki hikâye, kişisel ve kolektif acıların iç içe geçtiği şiirsel bir anlatımla sunulur. Oyunculuklar, özellikle Emmanuelle Riva'nın içsel çatışmaları yansıtan incelikli performansı, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Resnais'in deneysel kurgusu, geçmiş ve şimdi arasında yaptığı kesmelerle, hafızanın doğasına dair güçlü bir sorgulama sunar. Hiroshima Mon Amour, sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda savaş sonrası dünyanın ahlaki ikilemlerini ve insanın unutma ile hatırlama arasındaki mücadelesini ele alan derin bir sanat eseridir. Görsel olarak çarpıcı, tematik olarak zengin bu film, sinema tarihindeki yerini sağlamlaştırmış bir başyapıttır ve her sinemaseverin izlemesi gereken bir klasiktir.